The Great debate – The Struggle for Domination

“Discussion is an exchange of knowledge; an argument an exchange of ignorance.”
-Robert Quillen

Why is it that some people tend to get more satisfaction by criticizing someone than praising them, quick to point out any flaw, but not so quick to acknowledge a job well done?
We can see this throughout our society and in all endeavours from the most prominent public figure to the person next to us in the bus. Whether it’s your boss who gets a high by mistreating you, or that person who knows everything about anything and just has to show that they know more than you do.
Magic words: “please”, “thank you”, “would you like to”, “may I suggest”, “I could be wrong”…what ever happened to these? We try to teach our children manners, but don’t always set the best example:
“Walk the dog!”
“Walk the dog because I said so!”
“Walk the dog or else..."
“Could you please walk the dog, he hasn’t been out all day?”
If your boss comes into the office, glares at you and says, “Make coffee now!” you are not going to feel too happy about it, no one would. If instead he were to say, “Good morning! I really could use a cup of coffee, would you be so kind?” the feeling would be quite different.
Social networking and Internet forums are home to much conflict, even users called “Trolls”, who do nothing more than to annoy and provoke, or to “flame” those who wish to have an intelligent discussion.
A “flame war” becomes especially objectionable and disruptive in specialized forums or discussion groups, resulting in other people also reacting or interacting in a more hostile manner than is justified or beneficial, venting their emotions to the detriment of any serious discussion.
Conflict seems to be a part of our everyday lives in one form or another and is very much a part of the human condition whether we like it or not. -genetic programming perhaps:
Party A makes an assertion. Party B counters that assertion and tries to discredit it -disagreement. Party A gives a list of reasons and explanations for their assertion as well as citing people who also agree with it.
Party B counters, defending their position in similar fashion.
Politics, wars, laws, religions and dogmas could never exist without conflict. Our economies are dependent on it. Our educational and legal systems are dependent on it, even though in these cases we use more “polite" terms like “competition”.
A man once said “Good morning” to his neighbour, whereupon the neighbour retorted, “What exactly are you trying to imply?” Or another example: Someone has an unknown word and asks for a colleague’s assistance. An answer comes back: “This is the meaning, I’m right, I’m certain and I won’t accept any contradiction.” Of course it would be only natural for the person asking for help to be unpleasantly surprised and answer ironically: “Okay, since you’re the undisputed world authority in quantum physics, what’s the going price of eggs this week…?" The discussion can only continue to the point where the person asking gives up, as it’s obvious that the one answering is on an ego trip with no hope of changing.
Since the dawn of time conflict has been at the centre of our existence. Wolves and lions group themselves to achieve strength and safety: survival. The human animal forms groups for similar reasons – “safety in numbers”, the group forming a buffer against the “others”.
Conflict can have positive aspects and is to a certain extent necessary to our survival, but its excess is the cause of most of our problems. Unfortunately, there are people who seek out conflict and seem to take pleasure in it.
The human animal carries all of the traits of the rest of the living creatures on this earth, but something in basic human nature tends to ignore the sense of degree and balance. It’s for this reason that philosophers and thinkers of all ages have pointed out the pitfalls of excess and hubris.
Indeed the only true difference between a human and any other animal is a capacity for rational thought and this is our only shield against absurdity. Without rational thought, there is literally no hope of survival.
An important product of this rational thought is the use of guidelines of interaction: manners, tact, sensitivity and modesty, a simple realisation that although we believe something to be true, we may be mistaken. Giving someone the “benefit of the doubt” is far more useful than attacking their viewpoint.
Ultimately, a successful resolution of differences in opinion depends, not so much on what is being said, but on how it is being said.

Η μεγάλη αντιπαράθεση – ο αγώνας για την κυριαρχία

«Η συζήτηση είναι η ανταλλαγή γνώσεων, η λογομαχία είναι η ανταλλαγή της άγνοιας.»
-Robert Quillen

Γιατί ορισμένα φιλέριδα άτομα έχουν την τάση να ηδονίζονται όταν ασκούν κριτική στους άλλους; Αντί να τους ενθαρρύνουν, και να τους επαινούν για τις προσπάθειες και τους συλλογισμούς τους, σπεύδουν να επισημάνουν τα σφάλματά τους. Δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να αναγνωρίσουν τις προσπάθειές τους ή τη γενικότερη προσφορά τους;
Το διαπιστώνουμε σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και σε όλες τις δραστηριότητες από τους πλέον επώνυμους μέχρι τον άνθρωπο που κάθεται δίπλα μας στο λεωφορείο. Μπορεί να είναι ο προϊστάμενός σας, ο οποίος έχει συνήθεια να φέρεται άσχημα ή κάποιο άτομο που φέρεται σαν να γνωρίζει τα πάντα, επί παντός επιστητού, και πρέπει συνέχεια να αποδεικνύει την απαρασάλευτη ανωτερότητά του.
Οι μαγικές λέξεις: «παρακαλώ», «ευχαριστώ», «μήπως θα θέλατε», «επιτρέψτε μου να σας προτείνω», «μπορεί να κάνω λάθος»... τι απέγιναν άραγε αυτές οι εκφράσεις; Πού πήγαν; Προσπαθούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας τρόπους καλής συμπεριφοράς, αλλά δεν δίνουμε πάντοτε το καλύτερο παράδειγμα:
«Βγάλε τον σκύλο βόλτα»!
«Αν δεν βγάλεις τον σκύλο βόλτα, θα ...»
«Σου είναι εύκολο σε παρακαλώ να βγάλεις τον σκύλο βόλτα; Έμεινε στο σπίτι όλη μέρα, και δεν περπάτησε καθόλου»
Αν ο προϊστάμενός σας μπει στο γραφείο σας, με κακοδιάθετο βλέμμα και σας πει: «Καφέ τώρα»!, Δεν θα σας αρέσει καθόλου. Σε κανέναν δεν θα άρεσε. Αν όμως σας έλεγε: «Καλημέρα! Σε παρακαλώ, αν έχεις την καλοσύνη, φτιάξε μου ένα καφεδάκι, γιατί δεν μπορώ να ανοίξω το μάτι μου σήμερα» θα το βλέπατε με τελείως διαφορετικό μάτι.
Ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης και φόρουμ είναι από τους χώρους στους οποίους ενδημούν φιλέριδα άτομα (οι λεγόμενοι διαδικτυακοί προβοκάτορες ή «τρολ»), τα οποία δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να γίνονται ενοχλητικοί και να προκαλούν διαδικτυακές φιλονικίες .
Τέτοιες διαδικτυακές έριδες γίνονται ιδιαίτερα ανάρμοστες και προκαλούν αναστάτωση σε φόρουμ ή ομάδες συζητήσεων, με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι χρήστες να αντιδρούν με εξίσου εχθρική και αρνητική συμπεριφορά – καταβαραθρώνοντας έτσι το επίπεδο της συζήτησης.
Η αντιπαράθεση φαίνεται να αποτελεί μέρος της ανθρώπινης κατάστασης είτε μας αρέσει είτε όχι. Μήπως όμως πρόκειται για γενετικό προγραμματισμό;
Ο «Α’» διατυπώνει έναν ισχυρισμό: Ο «Β’» ανταπαντά στον ισχυρισμό και προσπαθεί να τον αντικρούσει, δημιουργώντας έτσι μια αντιπαράθεση. Ο «Α’» παραθέτει μια σειρά επιχειρημάτων για να υποστηρίξει τον ισχυρισμό του, προστρέχοντας στην στήριξη τρίτων. Ο «B’» υπερασπίζεται τη δική του θέση ακολουθώντας παρόμοια τακτική.
Πολιτική, πόλεμοι, νόμοι, θρησκείες και δόγματα δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς την έννοια της αντιπαράθεσης. Οι οικονομίες μας εξαρτώνται από αυτήν. Τα εκπαιδευτικά και νομικά μας συστήματα εξαρτώνται από την αντιπαράθεση, έστω και αν σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιούμε πιο «ευγενικούς» όρους όπως «ανταγωνισμός».
Κάποιος μια φορά είπε «Καλημέρα» στο γείτονά του, και εκείνος του ανταποκρίθηκε, «Τι ακριβώς υπαινίσσεστε;». Ή ένα άλλο παράδειγμα: Κάποιος είχε μια άγνωστη λέξη και προσέτρεξε στους συνάδελφους του για βοήθεια. Ένας από αυτούς του απάντησε: «Σημαίνει αυτό, το ξέρω σίγουρα, επιμένω και δεν δέχομαι καμιά αντίρρηση. Φυσικό επόμενο ήταν να ξενίσει το άτομο που ζήτησε τη βοήθειά του και να ανταποκριθεί ειρωνικά: «Εντάξει, επειδή είστε αναμφισβήτητη αυθεντία στον κόσμο της κβαντικής φυσικής, πόσο πάνε τα αυγά αυτή την εβδομάδα...»; Η συζήτηση μπορεί να συνεχιστεί έτσι εσαεί μέχρι να παραδώσει τα όπλα αυτός που ρωτάει καθώς είναι προφανές ότι το άτομο που απαντούσε είχε καβαλήσει το καλάμι και δεν υπήρχε ελπίδα να αλλάξει.
Από τον αιώνα τον άπαντα οι αντιπαραθέσεις αποτελούσαν αναπόσπαστο συστατικό της καθημερινότητάς μας. Οι λύκοι και τα λιοντάρια συγκεντρωνόντουσαν σε αγέλες έτσι ώστε να έχουν περισσότερο δύναμη και ασφάλεια και για να μπορούν να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη επιβίωση. Οι άνθρωποι δημιουργούν ομάδες για παρόμοιους λόγους, η μάζα προσφέρει κάποιου είδους ψυχολογική ασφάλεια κι έτσι υπερασπίζονται πιο εύκολα τα συμφέροντα της ομάδας απέναντι σε τρίτους.
Η αντιπαράθεση μπορεί να έχει θετικές πτυχές και είναι σε κάποιο βαθμό αναγκαία για την επιβίωσή μας, αλλά η υπέρβαση του μέτρου είναι η αιτία των περισσοτέρων από τα προβλήματά μας. Δυστυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που όχι μόνο επιδιώκουν αντιπαραθέσεις αλλά φαίνεται επίσης ότι τις απολαμβάνουν.
Το ανθρώπινο ον φέρει όλα τα χαρακτηριστικά των υπόλοιπων έμβιων όντων σε τούτη τη γη, αλλά υπάρχει ένα στοιχείο στη θεμελιώδη ανθρώπινη φύση που τείνει να αγνοεί την έννοια του μέτρου και της ισορροπίας. Για τον λόγο αυτό, φιλόσοφοι και στοχαστές κάθε εποχής επεσήμαναν τις παγίδες της υπέρβασης και της ύβρεως.
Πράγματι η μόνη διαφορά ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και ένα ζώο είναι η ικανότητα ορθολογικής σκέψης – η μοναδική ασπίδα απέναντι στον παραλογισμό. Χωρίς την ορθολογική σκέψη, δεν υπάρχει καμία ελπίδα επιβίωσης.
Ένα σημαντικό στοιχείο της ορθολογικής σκέψης είναι η τήρηση κάποιων κανόνων συμπεριφοράς στις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις: ευγενικοί τρόποι, αβρότητα, ευαισθησία και μετριοφροσύνη· η απλή διαπίστωση ότι παρόλο που θεωρούμε κάτι σωστό, ενδέχεται να κάνουμε και λάθος. Το να προσφέρουμε σε κάποιον το «ευεργέτημα της αμφιβολίας» είναι πολύ πιο εποικοδομητικό από το να τον κεραυνοβολούμε επειδή διαφωνούμε.
Τελικά, η λύση διαφοράς απόψεων, εξαρτάται συχνά, όχι τόσο από αυτό που λέγεται, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο λέγεται.

Opposition constructive ou combat dominateur?

«La discussion est un échange de connaissances, une dispute un échange d’ignorance».
-Robert Quillen

Pourquoi certaines personnes éprouvent-elles tellement de jouissance à critiquer ou plutôt à détruite les autres? Au lieu de les accompagner dans leur réflexion, elles s’empennent de souligner ce qui a leur avis une erreur de jugement. Ne feraient-elles pas mieux de reconnaitre les efforts courageux d’envisager les problèmes posés sous un angle différent de celui des idées reçues. Pensons aux invectives, condamnations et quolibets essuyés par Galilée ou Darwin. Cet état d’esprit se rencontre à tous les niveaux de la société, partant du voisin de palier qui sait tout sur tout, pour arriver à l’homme politique ou scientifique en passant par le patron méprisant son personnel pour sa propre satisfaction. Il s’agit toujours du désir irrépressible d’affirmer sa supériorité.
Que sont donc devenues les mots qualifiés de «magiques» par nos parents et grands-parents «S’il vous plait, merci, pourriez-vous, permettez-moi de vous proposer», etc.? Nous voudrions les enseigner aux jeunes, mais donnons rarement le bon exemple! Pourquoi:
«Sors le chien!»
«Si tu ne sors pas le chien….»
alors que nous pourrions dire:
«Pourrais-tu s’il te plait sortir le chien? Il est resté à l’intérieur toute la journée le pauvre»
Si votre patron arrive au bureau, de mauvaise humeur et vous assène fort de sa position de supérieur: «Ou est le café?», vous le supporterez mal pendant la journée et risquez à votre tour d’être désagréable à la première occasion. Si par contre il s’adresse à vous d’un ton suppliant: «Auriez-vous la gentillesse de faire du café frais? J’arrive à peine à ouvrir l’œil!» Votre compassion et votre empressement vous donneront des ailes pendant les heures suivantes.
Cet état d’esprit a trouvé un nouveau champ d’action sur la toile. Un nombre considérable de provocateurs électroniques ou «trolls» interviennent dans les forums pour le plaisir d’allumer des disputes, souvent oiseuses, et ne réussissent qu’à être importuns et des obstacles à toute discussion constructive.
Ces querelles électroniques deviennent rapidement malvenues, dérangent les forums ou groupes de discussions et poussent les autres participants à réagir, à leur tour, de façon hostile ou négative au détriment d’une argumentation constructive. Les situations conflictuelles semblent inéluctablement faire partie de notre vie quotidienne. Seraient-elles génétiquement programmées chez l’être vivant car elles coexistent également chez les animaux?
«A» formule une assertion. «B» s’oppose diamétralement. «A» répond par une série d’arguments et recherche l’appui de tiers. «B» suit la même tactique et revient à la charge.
La politique, les guerres, les lois, les religions et les dogmes n’auraient pu exister sans antagonisme. Nos systèmes économiques, judiciaires, éducatifs en dépendent également.
L’humour populaire s’en est emparé: Un homme dit «Bonjour!» à son voisin. Celui-ci répond: «Qu’est-ce que vous sous-entendez exactement?» Ou encore: Quelqu'un demande le sens d’un terme étranger à ses collègues. L’un d’eux répond: «Voici l’interprétation. Je le sais, j’en suis certain et je n’accepterai aucune contradiction!» Désagréablement surprise la personne qui avait posé la question réagit caustiquement: «D’accord puisque vous êtes l’autorité incontestable en physique quantique a quoi estimez-vous le prix des œufs sur le marché aujourd’hui?» Evidemment la discussion s’envenime jusqu’au moment où elle décide d’abandonner le terrain au dominateur incurable.
Depuis la nuit des temps les conflits et le besoin de s’en protéger ont été à la base de la structure des sociétés primitives. À l’image des loups et des lions constitués en mentes régies par des lois qui assurent leur puissance et donc leur sécurité et la préservation de leur race. L’antagonisme et la compétition ont donc des influences positives sur notre évolution. Néanmoins l’excès en tout est néfaste. Certaines personnes recherchent le conflit pour le conflit. Il semble leur procurer du plaisir dans la mesure où elles croient affirmer leur supériorité sur les autres.
Ces individus présentent une tendance à ignorer la mesure de l’équilibre. À travers les siècles des penseurs ont souligné les pièges de l’exagération et de l’arrogance. Sans jugement rationnel on ne peut espérer de coexistence tolérante et constructive.
Un élément important du jugement rationnel est le respect de certaines règles de comportement dans les relations humaines: politesse, urbanité, sensibilité et modestie; ou simplement le fait d’accepter l’éventualité d’une erreur de notre part alors que nous sommes persuadés d’avoir raison. Offrons donc à notre interlocuteur le bénéfice du doute sur notre propre jugement est finalement beaucoup plus constructif que de le foudroyer avec notre mépris à cause de nos divergences. Souvent les différences d’opinion dépendent moins de ce qui est exprimé que de la façon dont cela est exprimé.
Pour finir rappelons combien la politesse, qualité presqu’oubliée de nos jours, peut désamorcer les petits conflits quotidiens. Nous pouvons tous donc apprendre à désamorcer des conflits potentiels et éviter des crises avec un peu de considération pour notre interlocuteur.

- Frédérique

© copyright 2010 all rights reserved