© copyright 2010 www.vandf.gr all rights reserved

An adventure on Alonissos

www.alonissosmilia.gr


Non-fiction


Like every year, it was again necessary to endure the long and arduous voyage; a hot bothersome trip and I was in no mood for more trouble. They had put me in that box again, my mother and the human who comes to help her, dumping me in like a sack of potatoes and then locking it. They almost hurt my tail. No respect at all, not even for my plebeian husband Zorro, (not my choice, it was an arranged marriage), who got the same treatment along with my very distant and intolerable cousin Sabrina. They put us into the boxes and then into that big noisy car thing on top of the usual heap of bags and packages. They always try to take us by surprise; I was digesting damn it!
After hours and hours, of being jostled about and listening to the irksome human chatter and ear-splitting din of the road, to say nothing of Zorro’s and Sabrina’s incessant whining, we finally arrived at the dreadful boat. I tried to tell everyone that I had to pee, but they didn’t hear me - or rather didn’t listen! I’m very soft-spoken by nature, but even I have certain limits!
The boat’s “lounge” was disgraceful as usual. It was full of smaller humans. Why do they have to run about mindlessly and scream all the time, and then look at us brainlessly and ask if we are cats? Human intelligence, ha, that’s a good one! Well at long last, the boat finally arrived at our island home and they stuffed us in our boxes back into the car, got in and drove out. It was hot, I was hungry and thirsty and like I said before…oh, never mind.
At last, at the house, a very different place than our winter home, I finally had my first proper meal of the day and was able to relax, regain my composure and go out into the garden, which was more pleasant than the winter sandbox. The next day I felt better and slept late. Little did I know what was in store.
The others came at midday. I have no time for them, they are younger ones also and make too much noise, but what I hadn’t realized was that they had brought a fourth one with them. It was not a human. It was not a cat. It was an enormous ogre five times my size with a jaw as long as my tail and a mouth full of gleaming white pointed teeth dripping saliva! Its tail was longer than my entire body and it was madly slashing everything in sight with it. Its tongue was hanging out; it was breathing heavily, displaying those sharp long teeth to me and following me menacingly with those black eyes. I knew well that I was in danger. Zorro jumped up onto a windowsill for refuge and told it to go away or face the consequences. Oh, my, Zorro isn’t too bright and I don’t think it liked what he said. Well it certainly didn’t go away. The humans were all treating it like it was… family or something! It was called Max. Ha!
I was getting very nervous and rather disappointed in mother’s poor judgment. Couldn’t she see that it was a monster and not something to…pet! How could I possibly go out for my walk with that…thing out there? It was going to chase me and hurt me, or worse. I was quite certain. Even if the humans tried to stop it, how could they? This beast was stronger and faster than they were. Let’s not forget that I’m not a young lady anymore. Maybe I could outsmart it, it was powerful and big, but didn’t seem very bright at all, not even as bright as Zorro.
So out I went ha! Zorro was calling behind me, “Where are you going, are you mad? The thing will get you!” He may have had a point there, but I pretended not to be afraid. “Why is it me who always has to be the man of the house?” I asked dryly as Zorro shuddered on the windowsill. Zorro didn’t answer.
I went down the steps slowly, thinking to myself about the numerous other cats that I had driven away. I was really an amazing fighter for such a refined lady and they were all afraid of me. Especially when I snort at them – I think I’m the only cat in the world that can make a sound like that and when I do it terrifies them. Cowards!
Abruptly my reassuring thoughts succumbed to sheer panic as the shadow of something big appeared behind me. I could hear the heavy breathing and fast paced walk coming closer! I could hear its long pointed ears and wet chops rattle as it shook its tremendous head. A chair nearly fell over, victim to the bludgeoning tail and I flew out onto a tree just in time, the adrenalin giving me new-found strength, speed and youth.
I climbed up the large tree, sinking my nails into the soft bark, feeling safer; what an enormous tree it was! The beast didn’t have sharp nails and couldn’t get me up there. It probably couldn’t even see me, ha! The beast in fact couldn’t find me and eventually gave up and they were calling him, but I was fast becoming aware of my new predicament. How was I to get …down?
Mother was ringing the bell and calling me. “I’m up here in the tree!” I called back, but she didn’t hear. I looked down and got dizzy with vertigo. A strange thing about humans is that they never think to look up. My hiding place had been too successful. I slowly tried to lower myself, climbing backwards, one paw at a time, my sharp claws gripping deep into the bark. My body hurt as I settled onto a solid branch which could support my weight, a mixed blessing, as it also stopped me from going further. Finally, one of the others spotted me and all hell broke loose, humans going back and forth, hysterically bringing brooms, pillows and ladders. I was too exhausted and upset to deal with nitwits. I was thirsty and my throat was dry. I was crying for help all day long in the hot sun. Where were you?
Then someone started poking me with a broom and they all kept telling me to go onto that pillow. At first I hissed and told the human where to put that broom, but I was too tired to argue! She had already put it between me and the tree and was trying to pry me off. I resigned myself to stepping onto the pillow, but the humans couldn’t hold it steady and I fell off, down, down to the narrow cement stairway on the cliff below! The force of falling such a distance shocked my body. My legs and paws burned with pain and my head spun as I involuntarily ran down three more steps. I gasped again and again to catch my breath. I was just centimetres away from certain death in the canyon below! Were they trying to kill me? The humans then left and went back to the house, thinking that I would just follow them.
Enough was enough, I ran up and out the gate into the night, crying. My body had been hurt, but my pride far worse. I had passed the day in sheer terror and the ferocious monster was still loose in my territory!
The night was cool and calm and I needed to rest. I woke up with a start; a rooster crowed somewhere far away and the cicadas had begun their daily drone. How long had I slept? I started to walk along the dirt path, my feet hurting badly. I wanted water, but there was none to drink. In the distance, I could see two cats talking with each other –strangers. “Where am I?” I asked as I approached them.
“Maaoow, wrong place, wrong time Fatty, this is our turf!” they mocked in unison. I instinctively snorted and bristled, flattening my ears to my head, showing my teeth. There were two of them and I was in no shape to fight, which must have been obvious. “Fatty indeed, is that the way you greet a lady?” I retorted, trying to sound nonchalant. “You could at least tell me where I can have a drink of water”.
“Aw, did you hear that, the lady wants a drink of water.” One said to the other mockingly, and they both snickered rudely, doing their best to be insulting. Suddenly their attention seemed caught by something else.
I saw the silhouette of a woman up on the hill with a can in her hand, like my mother’s cans only bigger…yes it was food and when they give food, they give water too –at least I thought she might, so off I went to get closer. I could hear the spoon tapping on the side of the can. It was like music. My mouth watered as I approached a dish full of food, but the scraggly two whom I had just met were not being cooperative. I had no patience and let out my nastiest combination of snorts and hisses, sat down and started eating. The lady put down a dish with water too, so I had a long drink, not even thinking about the other cats. They could just find their own food and water.
“I think Lard Cakes here doesn’t hear very well”.
“Yeah she’s so rude for a laydee…he, he”.
They were standing right behind me trying to provoke a fight. I could feel my claws sinking into the ground, long and sharp. I didn’t move or speak, half expecting an attack from behind. The woman with the can started making noise and banging on the can with the spoon, obviously aware that there was some trouble. I took advantage of the opportunity to make my exit and ran for home. Down the hill I went and then up… running faster than I had in a long time – my heart was pounding as I heard mother’s bell ringing! Yes, she was waiting for me! I could see the wooden gate of our land. It was open and I rushed in quickly and went to the house, struggling up the stairs, trembling with the very last of my strength. Everything was quiet, no children, no dogs, just that silly Sabrina downstairs who looked up as I passed.
“Lazarina! Is that you?” she called, as I arrived at the veranda.
“If you come upstairs, I’ll break your tail!” I retorted so she wouldn’t get any ideas. If she only knew.
I could see Zorro inside and he jumped when he saw me, looking with big round disbelieving eyes.
“Where have you been? I thought… you were…”
“You thought I was what?” I jumped in to dispel the impression that I was ever in any sort of trouble.
“Whaoww!” He exclaimed as mother sat up; she knew exactly what it meant. The door opened and everyone started overreacting and making a big fuss. “Look, all I need is a bowl of water and some food and a nap. You can all stop making such a commotion so I can get some shuteye, okay?” Everyone’s eyes were still all wide with disbelief, just like Zorro and I knew that I had earned my name once again.

Vion


Μια αληθινή ιστορία


Όπως κάθε χρόνο, το μακρύ και επίπονο ταξίδι ήταν και πάλι αναπόφευκτο, ενοχλητικό, με πολλή ζέστη και δεν είχα καθόλου όρεξη για άλλα ζόρια και φασαρίες. Πάλι με έβαλαν μέσα σ' εκείνο το κουτί, η μαμά μου και εκείνος που έρχεται να τη βοηθήσει, με πέταξαν σαν σακί με πατάτες και μετά, κλείδωσαν το κουτί. Λίγο έλειψε να μου πιάσουν την ουρά. Κανένας σεβασμός, ούτε για τον άξεστο σύζυγό μου, Ζόρρο (δεν τον επέλεξα, μου τον φόρτωσαν με συνοικέσιο), ο οποίος έτυχε της ίδιας αντιμετώπισης μαζί με την πολύ μακρινή ξαδέρφη μου Σαμπρίνα που δεν πάω. Μας έβαλαν μέσα στα κουτιά και μετά, ακούστηκε πάλι ο δυνατός θόρυβος από αυτό το πράγμα που λένε αυτοκίνητο. Πάντα προσπαθούν να μας πιάσουν εκεί που δεν το περιμένουμε. Ήταν η ώρα της χώνεψης!
Μετά από πάρα πολλές ώρες και μετά από πολύ στρίμωγμα, ταλαιπωρία από τις εκνευριστικές ανθρώπινες κουβεντούλες και τον θόρυβο του δρόμου, για να μην αναφερθώ στην ακατάπαυστη μουρμούρα του Ζόρρο και της Σαμπρίνα, επιτέλους φτάσαμε στο φρικτό καράβι. Προσπάθησα να τους πω ότι ήθελα να πάω στην τουαλέτα, αλλά δεν με άκουσαν ή καλύτερα, δεν μου έδωσαν σημασία! Γενικώς, είμαι πολύ γλυκομίλητη, αλλά έχω κι εγώ τα όριά μου!
Το «σαλόνι» του καραβιού ήταν απαίσιο, όπως συνήθως. Ήταν γεμάτο μικρά ανθρωπάκια. Γιατί πρέπει να τρέχουν και να ουρλιάζουν χωρίς λόγο συνεχώς και να μας κοιτάνε άμυαλα, ρωτώντας αν είμαστε γάτες; Μετά σου λένε, ανθρώπινη νοημοσύνη. Ωραίο ανέκδοτο!
Με τα πολλά, το καράβι έφτασε στο νησί όπου είναι το σπίτι μας και μας έχωσαν πάλι στα κουτιά και μέσα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Είχε ζέστη, πεινούσα, διψούσα και όπως προείπα… Ουφ, τέλος πάντων.
Επιτέλους, στο σπίτι, έφαγα κανονικό φαγητό για πρώτη φορά μέσα στην ημέρα και μπόρεσα να χαλαρώσω και να ξαναβρώ τον εαυτό μου και να βγω στον κήπο που είναι πιο ευχάριστος από το κουτί του χειμώνα. Την επόμενη ημέρα ένιωσα καλύτερα και κοιμήθηκα αργά. Πού να ήξερα τι μου επιφύλασσε η μοίρα.
Οι υπόλοιποι ήρθαν το μεσημέρι. Δεν έχω χρόνο γι' αυτούς. Είναι μικρότεροι και επιπλέον, κάνουν μεγάλη φασαρία, αλλά αυτό που είχα συνειδητοποιήσει ήταν ότι είχαν φέρει κι ένα τέταρτο μαζί τους. Δεν ήταν άνθρωπος. Δεν ήταν γάτα. Ήταν ένας πελώριος δράκος, πέντε φορές το μέγεθός μου με σαγόνια τόσο μεγάλα όσο και η ουρά μου και ένα στόμα γεμάτο γυαλιστερά, μυτερά δόντια, γεμάτα σάλια! Η ουρά του ήταν μακρύτερη από όλο μου το σώμα και έσκιζε σαν τρελό ό,τι έβλεπε μπροστά του. Η γλώσσα του κρεμόταν έξω από το στόμα. Ανέπνεε βαριά, και μου έδειχνε εκείνα τα μυτερά δόντια και με ακολουθούσε παρατηρώντας με τα μαύρα του μάτια. Ήξερα καλά ότι κινδύνευα. Ο Ζόρρο πήδηξε επάνω στο πρεβάζι του παραθύρου για να κρυφτεί και του είπε να φύγει, αλλιώς θα έχει συνέπειες. Θεέ μου, ο Ζόρρο δεν είναι πολύ έξυπνος και δεν πιστεύω ότι του άρεσαν αυτά που είπε. Πάντως, ο δράκος δεν έφυγε. Οι άνθρωποι τον αντιμετώπιζαν σαν... οικογένεια ή κάτι τέτοιο! Τον έλεγαν Μαξ. Χα! Ήμουν ιδιαίτερα νευρική και κάπως απογοητευμένη με την κακή κρίση της μαμάς. Δεν έβλεπε ότι ήταν ένα τέρας και όχι κάτι που... χαϊδεύεται! Πώς ήταν δυνατόν να βγω βόλτα με αυτό το... πράγμα εκεί έξω; Θα με κυνηγούσε και θα μου έκανε ζημιά ή χειρότερα. Ήμουν σχεδόν σίγουρη. Ακόμη κι αν οι άνθρωποι προσπαθούσαν να το σταματήσουν, πώς θα το κατάφερναν; Αυτό το τέρας ήταν πιο δυνατό και γρήγορο από όλους. Ας μην ξεχνάμε ότι δεν είμαι πια νεαρή κυρία. Ίσως να μπορούσα να το ξεγελάσω, ήταν δυνατό και μεγάλο, αλλά δεν φαινόταν και πολύ έξυπνο, ούτε τόσο έξυπνο όσο ο Ζόρρο. Έτσι, βγήκα έξω! Ο Ζόρρο φώναζε πίσω μου, «Πού πας, τρελάθηκες Αυτό το πράγμα θα σε πιάσει»! Ίσως να είχε και δίκιο, αλλά προσποιήθηκα ότι δεν φοβάμαι. «Γιατί πρέπει να κάνω εγώ συνέχεια τον άντρα του σπιτιού»; Αναρωτήθηκα ψυχρά καθώς ο Ζόρρο έτρεμε στο πρεβάζι του παραθύρου. Ο Ζόρρο δεν απάντησε. Κατέβηκα αργά τα σκαλιά σκεπτόμενη τις πολλές γάτες που έχω διώξει από το σπίτι. Ήμουν πραγματικά καταπληκτική πολεμίστρια παρά τους καλούς μου τρόπους και όλοι με φοβόντουσαν. Ειδικά όταν τους ρουθουνίζω – Νομίζω ότι είμαι η μοναδική γάτα στον κόσμο που μπορώ να κάνω αυτόν τον ήχο και όταν τον κάνω, τρομοκρατώ τους πάντες. Δειλοί! Ξαφνικά, οι καθησυχαστικές μου σκέψεις έδωσαν τη θέση τους στον απόλυτο πανικό καθώς πίσω μου εμφανίστηκε η σκιά από κάτι μεγάλο. Μπορούσα να ακούσω τη βαριά ανάσα και τον γρήγορο βηματισμό να με πλησιάζει! Άκουγα τα μακριά, μυτερά του αυτιά και τα υγρά του σαγόνια, καθώς κουνούσε το τεράστιο κεφάλι του. Μια καρέκλα έπεσε. Ήταν το θύμα της ουράς που κουνιόταν σαν μαστίγιο και έγκαιρα πετάχτηκα πάνω σε ένα δέντρο. Η αδρεναλίνη μου έδωσε καινούρια δύναμη, ταχύτητα και νεότητα. Σκαρφάλωσα στο μεγάλο δέντρο, βυθίζοντας τα νύχια μου στον μαλακό φλοιό του δέντρου, νιώθοντας μεγαλύτερη ασφάλεια. Τι ψηλό που ήταν! Το τέρας δεν είχε γαμψά νύχια και δεν μπορούσε να με φτάσει εκεί πάνω. Προφανώς, δεν μπορούσε ούτε να με δει! Το τέρας δεν μπορούσε να με βρει και στο τέλος, τα παράτησε, αλλά σύντομα, άρχισα να συνειδητοποιώ τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόμουν. Πώς θα... κατέβαινα;
Η μαμά χτυπούσε το κουδουνάκι και με φώναζε, «Εδώ είμαι, επάνω στο δέντρο»! Απάντησα δυνατά, αλλά δεν με άκουσε. Κάτι παράξενο με τους ανθρώπους είναι ότι ποτέ δεν σκέφτονται να κοιτάξουν ψηλά. Η κρυψώνα μου είχε μεγάλη επιτυχία. Σιγά-σιγά προσπάθησα να κατέβω πιο χαμηλά, σκαρφαλώνοντας με την όπισθεν, ένα πόδι τη φορά, τα γαμψά μου νύχια στηριζόντουσαν βαθιά μέσα στο φλοιό. Το σώμα μου πονούσε καθώς ξεκουραζόμουνα σε ένα σταθερό κλαδί που άντεχε το βάρος μου, πάλι καλά, αλλά όμως αδυνατούσα να προχωρήσω χαμηλότερα. Τελικά, κάποιος με είδε και ξέσπασε μεγάλος πανικός, κόσμος πήγαινε πέρα-δώθε υστερικά κρατώντας σκούπες, μαξιλάρια και σκάλες. Ήμουν πολύ εξουθενωμένη και αναστατωμένη για να ασχοληθώ με ανόητους. Διψούσα και ο λαιμός μου είχε ξεραθεί. Έκλαιγα ζητώντας βοήθεια όλη την ημέρα στον καυτό ήλιο. Πού είσαστε;
Τότε κάποιος άρχισε να με σκαλίζει με μια σκούπα και όλοι άρχισαν να μου λένε να ανέβω επάνω σε εκείνο το μαξιλάρι. Στην αρχή, έκανα έναν συριγμό και είπα στον άνθρωπο πού να βάλει τη σκούπα, αλλά ήμουν πολύ κουρασμένη για να διαφωνήσω! Η κυρία είχε ήδη βάλει τη σκούπα ανάμεσα σε μένα και στο δέντρο και προσπαθούσε να με ξεσφηνώσει. Υπέκυψα και αποφάσισα να κατέβω στο μαξιλάρι, αλλά οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να το κρατήσουν σταθερό και έπεσα κάτω στο στενό τσιμεντένιο δρομάκι στην πίσω πλαγιά! Η δύναμη της πτώσης από τέτοιο ύψος ταρακούνησε όλο μου το σώμα. Τα πόδια μου και οι πατούσες μου έκαιγαν από τον πόνο και το κεφάλι μου γύριζε καθώς κατρακυλούσα τρία σκαλιά πιο κάτω. Ξεφύσησα ξανά και ξανά για να μπορέσω να αναπνεύσω. Με χώρισαν μερικά εκατοστά από τον σίγουρο θάνατο στο παρακάτω φαράγγι! Προσπαθούσαν να με σκοτώσουν; Τότε οι άνθρωποι επέστρεψαν στο σπίτι, σκεπτόμενοι ότι θα τους ακολουθήσω. Όλα έχουν ένα όριο, βγήκα από την πόρτα τρέχοντας μέσα στη νύχτα και κλαίγοντας. Το σώμα μου πονούσε, αλλά η περηφάνια μου είχε πληγωθεί περισσότερο. Πέρασα όλη την ημέρα σε απόλυτο πανικό και το τρομακτικό τέρας εξακολουθούσε να κυκλοφορεί ελεύθερο στην περιοχή μου!
Η βραδιά ήταν δροσερή και ήρεμη και έπρεπε να ξεκουραστώ. Ξύπνησα αμέσως. Ένας κόκορας ακουγόταν από πολύ μακριά και τα τζιτζίκια είχαν αρχίσει τον καθημερινό τους θόρυβο. Πόση ώρα κοιμόμουν; Άρχισα να περπατώ στο χωματένιο μονοπάτι, τα πόδια μου πονούσαν πολύ. Ήθελα νερό, αλλά δεν έβρισκα πουθενά. Από μακριά, είδα δύο γάτες να μιλούν μεταξύ τους – άγνωστες γάτες. «Πού βρίσκομαι»; Τις ρώτησα καθώς τις προσέγγιζα. «Μιάου, λάθος μέρος, λάθος στιγμή, χοντρούλα. Εδώ είναι η περιοχή μας!», είπαν με μια φωνή. Από ένστικτο ρουθούνισα και σήκωσα την τρίχα μου, ρίχνοντας τα αυτιά μου πίσω και δείχνοντας τα δόντια μου. Ήταν δύο και δεν ήμουν σε θέση για καυγά, κάτι που σίγουρα ήταν πολύ εμφανές. «Χοντρούλα, αλήθεια, έτσι χαιρετάς μια κυρία»; Απάντησα προσπαθώντας να δείχνω ατάραχη. «Τουλάχιστον, πείτε μου πού μπορώ να πιω νερό». «Μάλιστα, το άκουσες; Η κυρία διψάει». Είπε η μία γάτα στην άλλη περιπαικτικά και γέλασαν κοροϊδευτικά προσπαθώντας να είναι όσο το δυνατόν πιο προσβλητικές. Ξαφνικά, κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή τους.
Είδα τη σιλουέτα μιας γυναίκας επάνω στον λόφο με μια κονσέρβα στο χέρι που έμοιαζε με αυτές της μαμάς μου, αλλά μεγαλύτερη... ναι, ήταν φαγητό και όταν σου δίνουν φαγητό, μαζί δίνουν και νερό – τουλάχιστον, υπήρχε αυτή η πιθανότητα, σκέφτηκα και άρχισα να πλησιάζω. Μπορούσα να ακούσω το κουτάλι να χτυπάει στο πλάι της κονσέρβας. Έμοιαζε με μουσική. Μου έτρεχαν τα σάλια, καθώς πλησίαζα σε ένα πιάτο γεμάτο φαγητό, αλλά οι άλλες δύο ανεμοδούρες που μόλις είχα γνωρίσει δεν έδειχναν και πολύ συνεργάσιμες. Χωρίς να έχω υπομονή, έδειξα τον χειρότερο εαυτό μου ρουθουνίζοντας και σηκώνοντας την τρίχα μου, κάθισα και άρχισα να τρώω. Η κυρία άφησε κάτω και ένα πιάτο με νερό, κι έτσι ήπια αρκετό, χωρίς να σκέφτομαι τις άλλες γάτες. Αυτές μπορούσαν να βρουν φαγητό και νερό. «Νομίζω ότι η Κυρία από 'δω δεν ακούει πολύ καλά». «Ναι, είναι πολύ αγενής για κυρία... χαχα». Στέκονταν πίσω μου ακριβώς προσπαθώντας να ξεκινήσουν καυγά. Ένιωθα τα νύχια μου να χώνονται στο έδαφος, βαθιά και δυνατά. Δεν κουνήθηκα ούτε μίλησα, και ήμουν σε ετοιμότητα περιμένοντας επίθεση. Η γυναίκα με την κονσέρβα άρχισε να κάνει φασαρία χτυπώντας την κονσέρβα με το κουτάλι, προφανώς καταλαβαίνοντας ότι θα ξεσπούσε φασαρία. Άδραξα την ευκαιρία για να φύγω και να τρέξω προς το σπίτι. Προς τα κάτω στον λόφο και μετά πάλι επάνω... τρέχοντας πιο γρήγορα από κάθε άλλη φορά εδώ και καιρό - η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Άκουγα το κουδούνισμα της μαμάς. Ναι, με περίμενε! Μπορούσα να δω την ξύλινη πόρτα της αυλής μας. Ήταν ανοικτά και έτρεξα γρήγορα προς το σπίτι, ανεβαίνοντας με αγωνία τις σκάλες. Έτρεμα. Όλα ήταν ήσυχα, δεν υπήρχαν παιδιά, μόνο η χαζή Σαμπρίνα καθόταν κάτω και με κοιτούσε καθώς περνούσα.
«Λαζαρίνα! Εσύ είσαι;», φώναξε μόλις έφτασα στη βεράντα.
«Αν έρθεις επάνω, θα σου σπάσω την ουρά!», απάντησα για να μην της μπαίνουν ιδέες.
Έβλεπα τον Ζόρρο μέσα και χοροπήδησε όταν με είδε, κοιτάζοντας με μεγάλα στρογγυλά μάτια όλο δυσπιστία.
«Πού ήσουν; Νόμισα ότι...»
«Τι νόμισες...». Χοροπήδησα για να δώσω την εντύπωση ότι δεν κινδύνευσα ούτε στιγμή.
«Ουάοο!» Θαύμασε καθώς εμφανίστηκε επάνω η μαμά. Κατάλαβε ακριβώς τι συνέβαινε.
Η πόρτα άνοιξε και όλοι άρχισαν να αντιδρούν υπερβολικά και να δημιουργούν μεγάλο θέμα.
«Βασικά, το μόνο που θέλω είναι ένα μπολ με νερό, λίγο φαγητό και ένας υπνάκος. Μπορείτε να σταματήσετε όλο αυτό το πανηγύρι για να κλείσω λίγο τα μάτια μου, εντάξει;»
Όλοι εξακολουθούν να με κοιτούν όλο δυσπιστία, ακριβώς όπως ο Ζόρρο και εγώ ήξερα ότι ακόμη μια φορά δικαιολόγησα το όνομά μου.

Αναστασία

Histoire vécue


Comme chaque année il a fallu encore passer par ce voyage long et pénible. Ma mère et l’humain qui l’aide souvent m’ont encore une fois enfermée dans ma boîte, sans aucune considération, sans prévenir en risquant de blesser ma queue en la refermant. Ils ont fait subir le même sort à Zorro, mon plébéien de mari (pas mon choix, mariage arrangé) et à Sabrina, petite cousine (que je ne peux pas gober).
Puis ils ont installé nos boîtes dans la voiture au-dessus d’une montagne de sacs et de paquets. Après deux heures interminables, du bruit assourdissant de l’autoroute pour nos oreilles délicates, du bavardage fastidieux des humains et de l’humeur pleurnicharde de Zorro et Sabrina ils ont embarqué la voiture sur l’horrible bateau et porté nos boîtes jusqu'à ce qu’ils appellent « un salon ». J’ai essayé de dire à tout le monde que j’avais besoin de faire pipi mais ils ne m’ont pas entendu ou plutôt ne m’ont pas écouté.
J’ai la voix très douce de nature, mais il y a tout de même des limites au manque d’attention. Le « salon » a été horrible comme d’habitude, plein de petits d’humains. Pourquoi doivent-ils toujours courir à droite et à gauche, sans raison, sans s’arrêter de criailler. Pire encore de s’arrêter devant nous, pour demander si nous sommes des chats ! L’intelligence humaine ! Parlons-en ! Ha ! Elle est bien bonne celle-là !
On a fini par arriver sur notre île. Ils ont remis nos boîtes dans la voiture et il a fallu encore patienter un peu avant d’arriver dans notre autre maison. J’avais faim et soif et comme je le disais avant … enfin passons. Ici c’est tout de même autre chose que l’appartement où nous habitons en hiver, et la boîte de sable pour remplacer le jardin.
Après une petite promenade dans la nature j’ai finalement pu savourer mon premier repas de la journée et me détendre sur mon coin de véranda jouissant d’une vue panoramique sur la forêt et une énorme étendue d’eau bleue.
Le lendemain les « autres » sont arrivés vers midi ; un groupe de jeunes humains bruyants. D’habitude ils ont une toute petite chatte à la figure aplatie qui ne sort pas beaucoup et ne crée pas vraiment de sérieux problèmes. Mais cette année ils avaient apporté un nouveau spécimen avec eux. Pas un humain, pas un chat : Un ogre énorme dix fois ma taille, avec une bouche baveuse pleine de dents pointues blanches et brillantes. Sa queue plus longue que mon corps entier, fouettait l’air et tout ce qui se trouvait sur son passage. Langue pendante, il respirait lourdement montrant ses dents acérées et me regardant avec ses yeux noirs menaçants.
Zorro perché à l’abri sur le rebord d’une fenêtre lui dit de s’en aller ou d’assumer les conséquences. Oh, mon Zorro n’est pas particulièrement intelligent et j’ai l’impression que l’ogre a plutôt été vexé par ce qu’on venait de lui dire. Bien entendu il n’est pas parti. Les humains semblaient d’ailleurs le considérer comme un membre de la famille et l’appelaient Max ! Ha ! Je sentais monter la colère en moi et je reprochais à ma mère son manque de discernement dans ses invitations : ne voyait-elle pas que c’était un monstre et non un animal de compagnie. Comment pourrais-je aller me promener avec cette…« chose » en liberté ? Elle allait me poursuivre, me blesser ou pire. Même si les humains essayaient de l’arrêter, ils n’y arriveraient pas. Cette bête était plus forte et plus rapide qu’eux. Quant à moi… je n’ai plus vingt ans. Toutefois je pensais peut-être pouvoir le bluffer : il est grand et fort mais ne semble même pas être aussi intelligent que Zorro…
Alors je suis descendue. Zorro derrière moi me criait : « Où vas-tu ? T’es complètement cinglée ! Ce monstre t’attrapera ». Il avait raison mais j’ai fait semblant de ne pas avoir peur. « Pourquoi est-ce toujours moi l’homme de la maison ? » ai-je demandé à Zorro tremblant sur le rebord de sa fenêtre. Je descendais les marches lentement tout en pensant aux nombreux chats indigènes que j’ai chassés. Je suis une dame raffinée mais une combattante extraordinaire malgré l’embonpoint que j’ai acquis ces dernières années et ils ont tous peur de moi. Surtout quand je gratte le fond de ma gorge et produis un son menaçant qui les fais déguerpir. Brusquement ces pensées rassurantes ont disparu cédant à la panique provoquée par la présence derrière moi de quelque chose de gigantesque qui me suivait, je sentais sa respiration et j’entendais le bruit de sa queue s’agitant dans l’air, matraquant une chaise et arrivant pratiquement sur-moi qui pourtant courrais comme une folle. Depuis quelques années j’ai de la difficulté à sauter directement sur une table ou même une chaise – quant à courir ! cela ne m’était pas arrivé depuis des années ! Mais l’adrénaline me donnait des ailes, mon corps avait retrouvé sa jeunesse et hop ! J’ai sauté au-dessus d’un fossé sur un arbre qui trouvait là. Et quel arbre ! Enorme ! Je grimpais, grimpais, grimpais enfonçant mes griffes dans l’écorce et commençais à me sentir protégée puisque la bête ne pouvait pas grimper et a d’ailleurs immédiatement obéi à quelqu'un qui l’appelait : Max ! Max ! Quel idiot !
Reprenant mon souffle je me suis rendue compte de ma nouvelle situation. Comment allais-je redescendre ? Je regardais le vide et j’en avais le vertige. Comment attirer l’attention de ces stupides humains puisque ma voix ne porte pas ? (depuis mon enfance mes miaulements sont à peine audibles. je me rattrape en raclant ma gorge quand il s’agit de montrer mon mécontentement et je ne m’en prive pas !) Bien au-dessous de moi il ya avait un grand branlebas de combat. Toute la maisonnée courrait dans tous les sens, criait « Lazarina, Lazarina », maman sonnait la clochette avec laquelle elle nous appelle. J’ai eu beau lui répondre elle ne m’entendait pas ; personne ne pensait à regarder vers le haut, ma cachette était trop bonne et cela se retournait contre moi. Je me calais tant bien que mal à la naissance d’une branche pour reprendre mes esprits. Il ne fallait pas que je m’endorme non plus malgré ma grande fatigue, car je risquais de relâcher mes griffes grâce auxquelles je m’accrochais. Les branches de l’arbre bien touffues me protégeaient de soleil heureusement car nous étions en pleine canicule mais tout de même j’avais très soif.
Je voyais les humains de la maison monter et descendre les escaliers bien au-dessous de moi sans penser à regarder en l’air, et à continuer à m’appeler !
Après une très longue et pénible journée j’ai décidé de prendre, une fois de plus, la situation en pattes. J’ai commencé à descendre tout doucement en marche arrière, toujours en m’aidant de mes griffes, malgré ma peur. Finalement arrivée à une hauteur où j’étais visible un des humains m’a vue et il a appelé les autres. Immédiatement une agitation effrénée les a saisis. Tout le monde courait dans tous les sens apportant les objets les plus divers et inutiles : balais, oreillers, couvertures, échelles. J’étais trop bouleversée pour suivre leur encouragements à sauter, j’étais paralysée, je n’osais pas lâcher mes griffes. De plus un morceau de branche sous mon ventre me soutenait mais également m’empêchait de me dégager. Tout d’un coup une fille a mis le balai entre moi et l’arbre, j’ai réagi avec le raclement de ma gorge mais j’étais à bout de force, incapable de me disputer, j’ai finalement sauté sur l’oreiller que ces imbéciles d’humains n’arrivaient pas à stabiliser. J’ai tout de suite préféré sauter une fois encore, sans réfléchir et suis tombée d’une hauteur plus grande qu’un étage sur l’escalier en ciment que ces imbéciles montaient et descendaient toute la journée sans me voir !
Le choc de la chute s’est répercuté dans tout mon corps mes pattes tremblaient mes coussinets brulaient et un terrible étourdissement m’empêchait de réfléchir. Par réflexe je dévalais l’escalier vers le bas ce qui évidemment n’était pas logique. Pour me laisser me calmer les humains sont retournés à la maison, pensant que j’allais les suivre plus tard.
Je reprenais mes esprits ; mon corps douloureux avait été blessé mais ma fierté souffrait encore plus. J’avais passé la journée terrifiée accrochée à la branche d’un arbre et le monstre, lui, était tranquillement installé sur mon territoire ! Je suis montée péniblement jusqu'au portail et suis sortie dans la nuit calme et fraiche, mortifiée et souffrante. Je me suis finalement laissée aller et le sommeil m’a rapidement envahi.
Le cri d’un coq au loin m’a réveillée en sursaut alors que les cigales avaient déjà entamé leur stridulation. Combien avais-je dormi ? J’ai commencé à suivre le sentier descendant ; mes coussinets me faisait souffrir, j’avais soif mais impossible de trouver de l’eau à boire.
Tout d’un coup j’ai aperçu deux chats en conversation, des inconnus, des individus plutôt grossiers.
« Où suis-je ? » ai-je demandé en m’approchant. « Miaouou ! Certainement au mauvais endroit et au mauvais moment, la grosse ! C’est notre territoire ». Ils se moquaient de moi à l’unisson. Malgré le mauvais état dans lequel je me trouvais, je trouvais la force de racler ma gorge avec bruit, en aplatissant mes oreilles et montrant mes dents pour leur faire savoir à qui ils avaient à faire. Mais ils étaient deux et je n’étais pas en état de me battre. J’ai préféré changer de tactique :
« La "grosse" vraiment ! Est-ce votre façon de saluer une dame ! » L’air dédaigneux et nonchalant j’ai ajouté : « Pourriez-vous au moins me dire où je pourrais trouver un peu d’eau ? » Ils ont continué leur sarcasme : « Miaouou, la dame voudrait un bol d’eau ! Et son butler n’est pas là » ! Puis soudainement leur attention s’est tournée vers une maison située plus bas et ils ont dévalé la pente en vitesse. J’ai regardé dans la direction de leur course et vu la silhouette d’une femme tenant une boîte de conserve comme celles de ma mère, mais en plus grand. Oui de la nourriture ! Et quand les humains donnent de la nourriture, ils donnent aussi de l’eau. Elle tapait du plat de la cuiller sur la boîte et cela sonnait pour moi comme de la musique. Oserais-je ? Je salivais abondamment et m’approchais d’un plat plein de nourriture. Mais les deux loustics que je venais de rencontrer ne montraient aucune compréhension. Ma patience était à bout je laissais échapper ma pire combinaison de sons rauques et de sifflements menaçants et me suis installée et ai commencé à manger. La dame a posé un bol d’eau fraiche et je me suis longuement désaltérée sans penser aux autres. Ils n’avaient qu’à se débrouiller pour trouver à boire et à manger. Evidemment les deux costauds poussaient des bruits caractéristiques, prémisses aux combats : « Miaouou, la Boule de graisse semble être sourde ! » « Ouais… ou elle est bien impolie pour une dame de qualité ! » Mes griffes, bien raccourcies par mon aventure, s’enfonçaient dans la terre, je m’apprêtais à me battre s’il le fallait. Heureusement la dame a compris qu’un drame se préparait ; elle continuait à taper sur une autre boîte et les a attiré plus loin pour les servir. J’ai profité de l’occasion pour avaler mes dernières bouchées, lamper un peu d’eau et filer. J’ai commence à courir plus vite que je n’avais fait depuis longtemps, mon cœur battait fort et mes coussinets brulaient de plus en plus. Il a fallu que je m’arrête pour me reposer et dormir un peu. Le lendemain j’ai repris la marche en remontant vers la maison parfois dans la forêt, mais la végétation m’empêchait d’avancer en droite ligne et parfois je me trompais de direction. La route était plus sûre mais il fallait tout de même m’arrêter de temps en temps : je n’ai plus l’entrainement nécessaire. Plusieurs fois j’ai entendu la clochette de Maman. J’étais dans la bonne direction, c’était le principal. Tout d’un coup j’ai aperçu notre portail : j’étais sauvée. Un peu de calme et de repos m’ont été bénéfique avant de repartir à la nuit tombée. Je suis rentrée et j’ai pris l’allée intérieure jusqu’à l’escalier qui menait à la véranda. Tout était calme les humains s’étaient retirés pour la nuit. Pas de monstre à l’horizon. Je pouvais y aller. Sabrina s’est montrée à une fenêtre « Lazarina ! C’est toi ? » « Ne te mêles pas de ce qui ne te regarde pas » ai-je répondu. Je me suis mise à mon coin préféré de la véranda et tâchais de composer mon attitude et de retrouver ma dignité au lieu de gratter à la porte. Zorro lui, m’a vu par la fenêtre. « Où étais-tu, je croyais que tu étais… » « Que j’étais quoi ? » Ai-je interrompu sèchement pour ne pas admettre que je m’étais mise dans une situation périlleuse.
Miou, miou » a-t-il dit à Maman qui a tout de suite compris que j’étais rentrée. Elle a ouvert la porte-fenêtre de la véranda et m’a appelée : « Lazarina, chérie ! Où étais-tu ? » J’avais envie de me précipiter mais je me suis retenue ; je me suis levée très digne et suis allée me coucher à ses pieds.
Petit à petit tous les membres de la famille sont venus réagissant avec une exubération exagérée. « Eh bien ! ça ira comme ça ! J’ai besoin d’un peu d’eau fraiche et de nourriture et surtout de sommeil si vous voulez bien me ficher la paix ! »
Tout le monde s’est tu, mais continuait à me regarder avec des yeux ronds, admiratifs et étonnés.
J’ai compris que j’avais justifié mon nom une fois de plus !

Frédérique