© copyright 2010 www.vandf.gr all rights reserved


Translation and editing for Greek and French: Anastasia & Frederique

Text Box:


The Ayes (Don’t) Have It

The years of steady European growth appear to now be at an end. The reassuring notion of “prosperity through unity” has lost its impact. In its place, a vast financial crisis, a tide of debt, threatens to wash away our aspirations, our dreams and our hope. Three entire generations will now see their wages and pensions slashed. A new generation of university graduates faces a harsh and uncertain future.
Austerity, even if it “saves the euro”, may never bring a return to the standards and lifestyle which we have come to consider as assured in our society. The euro was supposed to bring economic stability and harmony, but Europe has now become the weakest link in the world economy. The government of former Prime Minister Kostas Karamanlis has a significant measure of direct responsibility for the present crisis in Greece, having compounded existing problems exponentially during its five-year administration, but of course it should not be forgotten that the previous Pasok government was also under harsh European Commission criticism for falsifying national economic data in March and again in May of 2004, not to mention finagling to get Greece into the Eurozone in 2000.
New Democracy party leader Antonis Samaras, despite having already acknowledged that the austerity measures were necessary, took a final decision opposing their support by parliamentary vote. The mistakes of the past do not justify Mr Samaras’ position to withhold his vote of support for the rescue deal drawn up by the government, the European Union and the International Monetary Fund. Anything other than swift approval would have seriously demoted Greece’s credibility and Mr. Samaras will, as a result, have trouble convincing the Greek people that he is ever capable of governing the country.
Prime Minister George Papandreou expelled three of his deputies who abstained from voting in favour of the austerity bill. Antonis Samaras ousted former Minister of the exterior, Dora Bakogianni as well for voting in favour of the bill. These procedures also raise grave questions about the state of democracy in the Greek Parliament – a vote becomes a travesty if there is no vote of free conscience. This vote cost four people their jobs and frankly, I compliment these members of Parliament for holding to their convictions and choosing honour over expediency. How many others were cowed into voting against their beliefs?
Provisions are being made to address the problems of paying back loans through increasing taxes and revenues, advancing an already parasitic economic strategy, with no opportunity for financial growth. If businesses can’t sell their products or services, because no one is in a position to buy them, they cannot survive. It’s the simple logic of “supply and demand”.
The Greek government, with the help of Goldman Sachs, had moved some of its debts "off the balance sheet" to enter the Eurozone. The deficit however doubled as the truth emerged.
Twice, Greece drafted plans to slash that deficit. Twice they were approved by the E.U. and twice the expected bailout failed to materialize, to avoid discouraging voters.
A crisis which could have cost 30 billion euros will now cost 750 billion to resolve - a third of the loan coming from the International Monetary Fund and the rest from the E.U.
Why did the E.U. turn a blind eye for so long to what was happening in Greece?
This is likely due to insufficiencies in European structure: a lack of comprehensive coordination of national economies within a single framework and in Greece’s case, an excess of national spending coupled with a poor national income. Creating conditions which encourage investment, either local or foreign, will be a difficult challenge for any government. For the time being, expenses have been drastically cut, with small and medium incomes paying to support the “lifestyle” of a happy few who practiced tax evasion as a favourite sport.
There is an effort underway to study some of the scandals of past decades, known to everyone, but never seriously investigated or brought to court. The Siemens affair is currently in the spotlight as names of ministers and high-ranking civil servants fill the news, Anastasios Mandelis having admitted to receiving a contribution for his electoral campaign.
Preliminary testimony in German courts has now revealed that approximately 100 million euros was spent by Siemens in payoffs to Greek political parties, in exchange for landing lucrative contracts as well as bribing Greek officials and civil servants. In fact, the Siemens scandal is nearly global, involving 160 countries. The leaders of the company, in order to secure the signing of specific contracts, created a system of “special orders”, bribe management, and fake agreements. There are entries in the company’s books verifying bribes offered to Greece from 1998 till 2006, when the scandal surfaced. The illegal flow of money then totaled an estimated 10 million euros in Greece. Other countries that also scored high in bribery are Nigeria, Columbia, and Kuwait.
Germany is critical of corruption in Greece, with Focus magazine calling Greece the “Swindlers in the Euro-Family”, but isn’t it possibly more a case of the kettle calling the teapot black?

Τα «Ναι» (Δεν) κερδίζουν

Τα χρόνια της σταθερής ευρωπαϊκής ανάπτυξης φαίνεται να έχουν φτάσει τώρα στο τέλος τους. Η καθησυχαστική έννοια της «ευημερίας μέσω της ενότητας» έχει χάσει την επιρροή της. Στην θέση της, εξαπλώνεται μια τεράστια οικονομική κρίση, ένα τσουνάμι χρεών απειλεί να παρασύρει τις φιλοδοξίες μας, τα όνειρα και την ελπίδα μας. Τρεις ολόκληρες γενιές τώρα θα δουν τους μισθούς και συντάξεις τους να περικόπτονται. Μια νέα γενιά πτυχιούχων Πανεπιστημίου έρχεται αντιμέτωπη με ένα σκληρό και αβέβαιο μέλλον. Η λιτότητα, ακόμη και αν «σώσει το ευρώ», ποτέ δεν θα επαναφέρει τα πρότυπα και τον τρόπο ζωής που διανύσαμε ως εξασφαλισμένο κεκτημένο της κοινωνίας μας. Υποτίθεται ότι το ευρώ θα έφερνε την οικονομική σταθερότητα και την αρμονία, αλλά τώρα, η Ευρώπη έχει καταστεί ο πιο αδύναμος κρίκος της παγκόσμιας οικονομίας.
Η κυβέρνηση του πρώην πρωθυπουργού Kώστα Καραμανλή έχει σημαντικό μέρος άμεσης ευθύνης για τη σημερινή κρίση στην Ελλάδα, έχοντας πολλαπλασιάσει τα υφιστάμενα προβλήματα εκθετικά κατά τη διάρκεια της πενταετούς διοίκησής της, αλλά σίγουρα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεχόταν επίσης σκληρή κριτική από την Ευρωπαϊκή επιτροπή για την παραποίηση εθνικών οικονομικών δεδομένων, τον Μάρτιο και πάλι τον Μάιο του 2004, για να μην αναφέρουμε τα «κατορθώματα» για την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη το 2000.
Ο σημερινός ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνης Σαμαράς, παρά την αναγνώρισή του της ανάγκης των μέτρων λιτότητας, εξέφρασε μια αντίθετη τελική απόφαση στην κοινοβουλευτική ψηφοφορία. Τα λάθη του παρελθόντος δεν δικαιολογούν την αρνητική θέση του κ. Σαμαρά για την υποστήριξη του πακέτου διάσωσης που καταρτίζεται από την κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οτιδήποτε άλλο εκτός από την ταχεία έγκριση θα είχε υποβιβάσει σοβαρά την αξιοπιστία της Ελλάδας και ο κ. Σαμαράς, συνεπώς, θα δυσκολευτεί να πείσει τον ελληνικό λαό ότι θα είναι ποτέ σε θέση να κυβερνήσει τη χώρα.
Ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου διέγραψε τρεις από του αναπληρωτές του, οι οποίοι απείχαν από την θετική ψηφοφορία του νομοσχεδίου λιτότητας. Ο Αντώνης Σαμαράς έδιωξε την πρώην υπουργό των εξωτερικών, Ντόρα Μπακογιάννη για την υπερψήφισή της του νομοσχεδίου. Επίσης, οι διαδικασίες αυτές εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για την κατάσταση της δημοκρατίας στη Βουλή – μια ψηφοφορία γίνεται παρωδία, αν δεν υπάρχει ελεύθερη συνείδηση. Αυτή η ψηφοφορία κόστισε τις θέσεις τεσσάρων ατόμων και ειλικρινά, θα ήθελα να συγχαρώ αυτά τα μέλη του Κοινοβουλίου για την πίστη των πεποιθήσεών τους και την επιλογή της τιμής αντί της σκοπιμότητας. Πόσοι άλλοι είχαν δεχτεί εκφοβισμό να ψηφίσουν ενάντια της συνείδησής τους;
Μηχανισμοί υλοποιούνται για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της πληρωμής δανείων μέσω της αύξησης των φόρων και των εσόδων, προωθώντας μια ήδη παρασιτική οικονομική στρατηγική, χωρίς καμία ευκαιρία οικονομικής ανάπτυξης. Αν οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να πωλούν τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες τους, επειδή κανείς δεν είναι σε θέση να τα αγοράσει, δεν μπορούν να επιβιώσουν. Είναι η απλή λογική της «προσφοράς και ζήτησης». Η ελληνική κυβέρνηση, με τη βοήθεια της Goldman Sachs, είχε μετακινήσει μερικά από τα χρέη «εκτός ισολογισμού», για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, όμως καθώς εμφανίστηκε η αλήθεια, το έλλειμμα διπλασιάστηκε.
Δύο φορές, η Ελλάδα εκπόνησε σχέδια για την μείωση του ελλείμματος. Δύο φορές εγκρίθηκαν από την Ε.Ε. και δύο φορές η αναμενόμενη διάσωση δεν πραγματοποιήθηκε, για να αποφευχθεί η αποθάρρυνση των εκλογέων.
Μια κρίση που θα μπορούσε να κοστίσει 30 δις ευρώ, τώρα θα κοστίσει 750 δισεκατομμύρια για να επιλυθεί - ένα τρίτο του δανείου από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τα υπόλοιπα από την Ε.Ε.
Γιατί έκλεινε τα μάτια η Ε.Ε. προς αυτά που συνέβαιναν στην Ελλάδα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;
Πιθανώς να οφείλεται σε ανεπάρκειες του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος: η έλλειψη πλήρους συντονισμού των εθνικών οικονομιών σε ένα ενιαίο πλαίσιο και στην περίπτωση της Ελλάδας, μια υπέρβαση των εθνικών δαπανών σε συνδυασμό με ένα ελλιπές εθνικό εισόδημα. Η δημιουργία ενθάρρυνσης συνθηκών επένδυσης, είτε τοπικής είτε ξένης, θα είναι μια δύσκολη πρόκληση για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Για την ώρα, έχουν γίνει δραστικές αποκοπές δαπανών, με τα μικρά και μεσαία εισοδήματα να υποστηρίζουν τον «τρόπο ζωής» λίγων ικανοποιημένων που είχαν αναγάγει τη φοροδιαφυγή σε αγαπημένο τους άθλημα.
Υπάρχει μια προσπάθεια σε εξέλιξη για τη μελέτη ορισμένων σκανδάλων των τελευταίων δεκαετιών, γνωστά σε όλους, τα οποία όμως, ποτέ δεν αποτέλεσαν σοβαρό αντικείμενο της έρευνας ή δικαστικής προσφυγής. Η υπόθεση Siemens είναι τώρα στο επίκεντρο. Ονόματα υπουργών και υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι πρωταγωνιστούν στις ειδήσεις, Ο Αναστάσιος Μαντέλης παραδέχθηκε ότι έλαβε συνεισφορά για την προεκλογική του εκστρατεία.
Προκαταρκτικές μαρτυρίες στα γερμανικά δικαστήρια αποκάλυψαν ότι περίπου 100 εκατομμύρια ευρώ δαπανήθηκαν από τη Siemens σε μίζες για ελληνικά πολιτικά κόμματα, με αντάλλαγμα την επίτευξη επικερδών συμβάσεων, καθώς και δωροδοκίες Ελλήνων επισήμων και δημοσίων υπαλλήλων. Στην πραγματικότητα, το σκάνδαλο Siemens είναι σχεδόν καθολικό και αφορά 160 χώρες. Οι διευθυντές της εταιρείας, προκειμένου να εξασφαλίσουν την υπογραφή συγκεκριμένων συμβάσεων, δημιούργησαν ένα σύστημα «ειδικών παραγγελιών», διαχείρισης δωροδοκιών και ψεύτικων συμφωνιών. Υπάρχουν εγγραφές στα λογιστικά βιβλία της εταιρείας επαληθεύοντας τις δωροδοκίες που προσφέρονταν στην Ελλάδα από το 1998 μέχρι το 2006, όπου το σκάνδαλο ήρθε στο φως. Η παράνομη ροή χρημάτων εκτιμήθηκε τότε στα 10 εκατομμύρια ευρώ στην Ελλάδα. Άλλες χώρες με υψηλό βαθμό δωροδοκίας είναι η Νιγηρία, η Κολομβία και το Κουβέιτ.
Η Γερμανία ασκεί κριτική κατά της διαφθοράς στην Ελλάδα, με το περιοδικό Focus να αποκαλεί την Ελλάδα ως «Απατεώνες της ευρω-οικογένειας», αλλά δεν θυμίζει περισσότερο τον γάιδαρο που λέει τον πετεινό κεφάλα;

Le oui l'a emporté (ou pas ?)

Les années de croissance européenne soutenue semblent maintenant être à leur fin. La notion rassurante de «la prospérité par l'unité» a perdu son impact. À sa place, une grande crise financière, une marée de dettes, menace d'effacer nos aspirations, nos rêves et nos espoirs. Trois générations vont maintenant voir leurs salaires et leurs pensions gravement réduits. Une nouvelle génération de diplômés de l’enseignement supérieur fait face à un avenir dur et incertain.
L’austérité, même si elle « sauve l'euro », ne pourra jamais nous ramener aux normes et au mode de vie que nous considérions acquis par notre société. L'euro était supposé apporter la stabilité et l'harmonie économique, mais l'Europe est maintenant devenue le maillon faible de l'économie mondiale.
Le gouvernement de l'ancien premier ministre Kostas Karamanlis a une part importante de responsabilité dans la crise actuelle de la Grèce, ayant par négligence exponentiellement aggravé les problèmes existants pendant les cinq ans de son administration. Il ne faut pas néanmoins oublier que le gouvernement précédent de Pasok était déjà l’objet de critiques sévères de la part de la Commission européenne. Il y a eu falsification des données économiques nationales en mars et en mai 2004, sans oublier la comptabilité créative pour faire entrer la Grèce dans la zone euro en 2000 !
Le chef actuel du Parti de Nouvelle Démocratie, Antonis Samaras, ayant admis la nécessité de mesures d'austérité, a finalement pris la décision de s'opposer au projet de la loi par vote parlementaire. Les erreurs du passé ne permettent pas à M. Samaras de refuser son appui au programme de sauvetage établi conjointement par le gouvernement, l'Union européenne et le Fonds monétaire International. Ne pas donner son approbation a sérieusement rétrogradé la crédibilité de la Grèce et M. Samaras aura, par conséquent, du mal à convaincre le peuple hellène qu'il serait éventuellement capable de gouverner le pays dans un prochain avenir.
De son côté le premier ministre George Papandreou a démissionné trois de ses députés qui se sont abstenus de voter en faveur du plan d'austérité. Antonis Samaras, lui, a écarté l’ex-ministre des Affaires étrangères, Dora Bakogiannis qui a voté en faveur du plan. Ces procédures posent aussi de sérieuses questions sur la démocratie à l’intérieur des partis grecs – un vote devient une parodie s’il n'y a pas de liberté à voter selon sa conscience. Ce vote a coûté leurs sièges à quatre personnes et franchement, j’applaudis ces membres du Parlement pour avoir maintenu leurs convictions en choisissant l’honneur au lieu de l’obéissance. Combien d'autres personnes ont été forcées à voter contre leurs convictions?
Des dispositions ont été prises pour arriver à rembourser les prêts en augmentant les taxes et diminuant les revenus. C'est une stratégie économique tout à fait incomplète sans possibilité de croissance. Si les entreprises ne peuvent pas vendre leurs produits ou services, puisque personne ne sera en mesure de les acheter, ils ne pourront pas survivre. C'est la logique simple «de l’offre et de la demande».
Le gouvernement grec, à l'aide de Goldman Sachs, avait supprimé certaines de ses dettes « hors bilan », pour entrer dans la zone Euro. Par la suite, le déficit Grec a doublé quand à un certain point il a bien fallu faire face à la vérité.Deux fois, la Grèce a élaboré des plans pour diminuer ce déficit. Deux fois, ils ont été agréés par l'Union européenne et deux fois le renflouement attendu ne s’est pas matérialisé, afin de ménager les électeurs. Les retards accumulés ont eu des conséquences néfastes sur les marchés boursiers et les spéculateurs s’en sont donné à cœur joie.
Une dette qui aurait pu n’avoir coûté que 30 milliards d'euros coûtera maintenant 750 milliards pour être remboursée - un tiers du prêt provenant du Fonds monétaire International et le reste de l'Union européenne. Pourquoi l'Union européenne a-t-elle fermé les yeux si longtemps à ce qui se passait en Grèce?
Ceci est probablement dû aux insuffisances dans la structure européenne: un manque de coordination globale des économies nationales dans un cadre unique. Du coté de la Grèce, un excès de dépenses nationales couplé avec un faible revenu national sont la cause majeure du déficit. La création de conditions favorisant les investissements, locaux ou étrangers, sera un défi difficile pour tout gouvernement. Pour l'instant, les frais ont été considérablement réduits, demandant aux petits et moyens revenus de payer pour la vie opulente qu’ont menée quelques heureux individus qui ont pratiqué l'évasion fiscale comme leur sport favori.
Certains des scandales des dernières années, connus de tous, mais jamais sérieusement étudiés ou traduits devant les tribunaux sont actuellement examinés. L'affaire Siemens est actuellement sur la sellette. Les noms de ministres et hauts fonctionnaires font les « unes » des journaux. Anastasios Mandelis ayant admis avoir bénéficié d'une contribution pour sa campagne électorale, il est permis de présager d’autres découvertes.
Le témoignage préliminaire est venu des tribunaux allemands révélant qu'environ 100 millions d'euros ont été consacrés par Siemens à et divers fonctionnaires de par le monde en échange de contrats lucratifs impliquant 160 pays. Les responsables de la société, afin de garantir la signature de juteux contrats, ont créé un système de « commandes spéciales », pour gérer les pots-de-vin et les fausses factures. Les livres comptables de la société, mentionnent des pots-de-vin offerts à la Grèce de 1998 à 2006, lorsque le scandale a fait surface. Les flux illégaux d'argent ont totalisé environ 10 millions d'euros en Grèce. Également nommés pour avoir profité de la corruption offerte par Siemens sont le Nigéria, la Colombie et le Koweït.
L’Allemagne a été particulièrement hostile à l’aide à la Grèce. Le magazine Focus appelant la Grèce «le pays des escrocs dans l'euro-famille» se montrait particulièrement injurieux a à propos de la corruption en Grèce. Mais dans ce cas particulier on pourrait facilement retrouver l’histoire du fétu de paille et de la poutre.