Mitsos

© copyright 2010 www.vandf.gr all rights reserved

Text Box: pause4paws

Roxanne

Astrapi

-By Ellh Karlaouzou


Mitsos, Roxanne and Astrapi


This story starts with my faithful companion Mitsos. For 17 years, he has passed all the joys and sorrows of my life before my marriage and after that. We have been through many adventures together, which I never forget. In the beginning he was named Mitsi until the vet informed us that a certain modification was in order here! He accompanied me to the island of Skiathos where I had to work. Here, he became familiar with life in nature and every morning brought the sacrosanct mouse, killed during the nightly chase. I almost lost him in Athens. Having put up posters to find him, I discovered to my great surprise that Mitso was a well known rascal to my neighbours, who often found him draped over their couch, or nonchalantly traversing their veranda. I had believed that he was dutifully waiting for my return from work! I found him four days later penned in a basement (he had recognized my voice and I had heard his meow). He was unforgettable and irreplaceable!

When Mitsos finally passed away after 17 years, I had thought of going for one or two years without a pet, to avoid the problem of finding a place for it during vacations. To my distress however, two months later I was told by my mother that four dogs had been abandoned on the mountain, one of which amusingly resembled a cocker spaniel. I had never had a dog and knew that my son would be very happy. So I went to see her and as I got out of the car, a dog literally jumped into my arms. Roxanne was now a part of our life!

In the beginning, we said that we would not keep her permanently, that we were just making a favour to a friend, but after 15 days, we decided to keep her. Then, the incredible happened: My mother called to tell me that a young girl was looking for dogs, namely Alexandra, a.k.a. Roxanne. We had just told our son that we would keep her! Roxanne’s owner had come to the house with photos etc. to demonstrate to us that she had had her from a puppy. In every way, the dog’s reaction left no room for doubt. It would break our son’s heart -so, we adopted a puppy!

We were notified of a litter of puppies in the middle of the street in Kifissia and went to see. We had to choose the nicest of the six brothers and sisters. On our way back, caught in traffic, choosing a name helped to pass the time. After the (horrible in my opinion) Batman, Superman, and the (undignified according to my son) Snoopy or Goofy, we decided on Astrapi without thinking for a second that in Greek, this word has female gender! This is how we were once again able to sabotage the gender of the household pet! Astrapi will be 3 years old in February. He is adorable, but a coward of the first order! He’s afraid of his own shadow or a pigeon’s feather; Rantanplan would have been more appropriate! Admire the final result. Oh yes, he is on the couch, please don’t remind me.

Adopting Astrapi let me see certain things, firstly people’s fear. I’m not talking about grandmothers, but grown men trembling in terror at the sight of Astrapi when he was only 3 months old. Then people’s spite: “Go away, you'll dirty us” or even derogatory remarks like “People are dying of hunger and we’re feeding animals”. Too bad for them: They don’t know what they’re missing: The celebration when we return home and that marvellous communication in the eyes! Astrapi is very talkative, he almost never barks, but talks to us all the time. He’s a member of the family.


Ο Μήτσος, η Ρωξάνη και ο Αστραπής


H ιστορία μας ξεκινάει με τον Μήτσο, την τρυφερή παρέα που με συνόδευε για 17 χρόνια παντού σε όλη την εργένικη αλλά και μετέπειτα πορεία της ζωής μου. Ήταν πάντα δίπλα μου στις χαρές και στις λύπες. Δεν έχω λόγια να τον περιγράψω. Στην αρχή απαντούσε στο όνομα «Μίτση», μέχρι που ο κτηνίατρος μας είπε ότι είναι καλύτερα να τον βαφτίσουμε «Μήτσο». Ο Μήτσος με ακολούθησε πιστά έως τη Σκιάθο όπου έπρεπε να πάω για δουλειά. Εκεί ήρθε σε πρώτη επαφή με τη φύση και τις ομορφιές της. Κάθε πρωί, με κερνούσε το γρήγορο ποντίκι που είχε πιάσει στο βραδινό του κυνήγι. Κάποτε, παραλίγο να χαθεί στο κέντρο της Αθήνας, καθώς είχε πέσει σε κάποιο φωταγωγό. Χωρίς να χάσω στιγμή, αφισοκόλλησα τη φωτογραφία του στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς για να διαπιστώσω ότι ο Μήτσος μου ήταν φοβερός αλήτης και γνώριζε πολύ κόσμο, καθώς περνούσε τις ώρες του στους καναπέδες του γείτονα ή κάνοντας νωχελικές βόλτες στις βεράντες. Το αστείο είναι ότι είχα την εντύπωση πως περίμενε ήσυχα να επιστρέψω από τη δουλειά! Τον βρήκα μετά από τέσσερις μέρες, κλεισμένο σ’ ένα υπόγειο (είχε αναγνωρίσει την φωνή μου κι εγώ το νιαούρισμα του). Ο Μήτσος μου ήταν μοναδικός και αναντικατάστατος!

Όταν ο Μήτσος έφυγε για το μακρινό του ταξίδι μετά από 17 ολόκληρα χρόνια, αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα και να μείνω χωρίς κάποιον μικρό τετράποδο σύντροφο για 1-2 χρόνια, ώστε να μην έχω το άγχος πού θα μένει όταν φεύγουμε ταξίδι. Τουλάχιστον, έτσι νόμιζα. Δεν πέρασαν δυο μήνες και έλαβα ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα μου, η οποία με ενημέρωσε ότι κάποιοι άφησαν 4 σκυλιά στο βουνό και ότι το ένα μοιάζει υπερβολικά με κόκερ σπάνιελ. Δεν είχα ποτέ σκυλί αλλά ήξερα πως ο γιος μου θα χαιρόταν πάρα πολύ. Μόλις έφτασα και κατέβηκα από το αυτοκίνητο, ένα σκυλί πετάχτηκε (κυριολεκτικά) στην αγκαλιά μου. Από εκείνη τη στιγμή, η Ρωξάνη έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.

Είπαμε στην αρχή πως θα την κρατήσουμε για λίγο και ότι απλώς εξυπηρετούσαμε κάποιο φίλο, αλλά μετά από 15 ημέρες αποφασίσαμε να την κρατήσουμε. Τότε συνέβη κάτι απίστευτο! Η μητέρα μου τηλέφωνησε ξανά και μας είπε ότι μια κοπέλα ήρθε να ψάξει τα σκυλιά της και ειδικά την Αλεξάνδρα ή αλλιώς Ρωξάνη. Μόλις είχαμε πει στο μπόμπιρα πως θα την υιοθετούσαμε. Ήρθε, λοιπόν, η ιδιοκτήτρια της Ρωξάνης με φωτογραφικό υλικό που αποδείκνυε ότι την είχε από κουτάβι. Εξάλλου, η χαρά της σκυλίτσας δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο αμφιβολίας. Για να παρηγορήσουμε το μικρό του είπαμε ότι θα υιοθετήσουμε ένα αδέσποτο κουτάβι.

Πληροφορηθήκαμε ότι υπάρχουν κάποια αδέσποτα κουταβάκια στο δρόμο της Κηφισιάς και πήγαμε για να δούμε τι συμβαίνει. Αναγκαστικά, από τα έξι όμορφα αδερφάκια, πήραμε μόνο το ένα. Στο γυρισμό, μέσα στο απαράδεκτο μποτιλιάρισμα, αναζητώντας το όνομα του κουταβιού, αφού περάσαμε από τα (απαίσια κατά την γνώμη μου), Μπάτμαν, Σούπερμαν και τα κακόγουστα (κατά την γνώμη του γιου μου) Σνούπυ και Γκούφυ, καταλήξαμε στο πολύ απλό όνομα «Αστραπή» χωρίς κανένας μας να σκεφτεί ότι στα Ελληνικά η Αστραπή είναι θηλυκού γένους! Έτσι, καταφέραμε ακόμη μία φορά να αλλάξουμε με μαγικό τρόπο το φύλο του τετράποδου του σπιτιού! Ο Αστραπής, λοιπόν, που το Φεβρουάριο έγινε 3 χρόνων, είναι αξιαγάπητος, αλλά υπερβολικά φοβητσιάρης. Ο καημενούλης φοβάται ακόμη και τη σκιά του ή ένα φτερό περιστεριού. Σίγουρα, το όνομα «Ραντανπλάν» θα του ταίριαζε καλύτερα! Ιδού το τελικό αποτέλεσμα! Ναι, καναπές είναι από κάτω, μη μου το θυμίζετε!

Αυτό που με ξάφνιασε όταν υιοθετήσαμε τον Αστραπή ήταν ο φόβος του κόσμου. Και δεν αναφέρομαι σε γιαγιούλες, αλλά σε νεαρούς και ώριμους άνδρες που έτρεμαν στην παρουσία του Αστραπή από τότε που ήταν μόλις τριών μηνών. Το άλλο που με ξάφνιασε, είναι το μίσος του κόσμου «Φύγε από ‘κει! Θα λερώσεις!», έλεγαν απαξιωτικά. Βέβαια, υπήρχαν και τα γνωστά σχόλια απέχθειας: «Ο κόσμος πεινάει και άλλοι ταΐζουν τα ζώα». Κρίμα που όλοι αυτοί δεν καταλαβαίνουν τι χάνουν. Ο πανηγυρισμός της μεσημεριανής επιστροφής στο σπίτι και η εκπληκτική επικοινωνία με τα μάτια είναι απλώς μαγική! Σας βεβαιώνω ότι ο Αστραπής είναι πολυλογάς, δεν γαβγίζει, μιλάει συνεχώς με τα μάτια!΄Ο Αστραπής αποτελεί μέλος της οικογένειας μας.


Mitso, Roxanne et Astrapi


L’histoire commence avec Mitso, mon fidèle compagnon. Pendant 17 ans il a traversé avec moi toutes les joies et les tristesses de ma vie de célibataire et de mère de famille. Nous avons vécu de sacrées péripéties ensemble et je ne l’oublierai jamais. Au départ il s’appelait Mitsi, jusqu’au moment où le vétérinaire nous a dit qu’une légère modification s’imposait! Il m’a accompagné dans l’île de Skiathos où je devais aller travailler. Là-bas, il a connu la vie sauvage et m’apportait tout les matins la sacro sainte souris tuée pendant sa chasse nocturne. J’ai failli le perdre à Athènes. Ayant placé des affiches pour le retrouver j’ai découvert, à ma grande surprise, que Mitso était un sacré lascar bien connu de mes voisins qui le trouvaient parfois affalé sur leur canapé, ou en train de traverser avec nonchalance leur véranda. Et moi qui croyais qu'il attendait sagement mon retour du travail! Je l’ai retrouvé 4 jours plus tard enfermé dans un sous-sol (il avait reconnu ma voix et moi son miaulement). Il est inoubliable et irremplaçable!

Quand Mitso nous a quitté, je pensais faire une trêve d’un ou deux ans sans animal de compagnie, pour ne pas avoir l'angoisse du placement pendant les vacances. Mais à peine deux mois plus tard, j’ai su par ma mère que quatre chiens avaient été abandonnés dans la montagne dont l’un ressemblait drôlement à un cocker- épagneul. Je n’avais jamais eu de chien et je savais que mon fils serait aux anges. Je suis donc allé voir et à peine sortie de la voiture une chienne s’est littéralement jetée dans mes bras: Roxanne avait fait irruption dans notre vie!

Au début nous avions dit qu’elle était de passage, qu’on la gardait pour une amie. Après 15 jours nous avions décidé de la garder. Et là, l’incroyable se produit: ma mère me rappelle pour m’annoncer qu’une jeune fille est à la recherche de ses chiens, notamment d’Alexandra, alias Roxanne. On venait juste de dire au petit qu’on la gardait! La maîtresse de Roxanne est donc venue à la maison avec photos etc. pour bien nous montrer qu'elle l'avait depuis tout bébé. De toute manière la réaction de la chienne ne laissait aucun doute. Comment ne pas briser le cœur de notre bambin? Eh ben….on allait adopter un chiot!

Nous avons été prévenus de la présence dans la rue, d’une portée de petits chiens à Kifissia. Nous sommes allés voir sur place. Il a fallu choisir parmi les six frères et sœurs, les uns plus mignons que les autres. Sur le chemin du retour, en plein embouteillage, le choix du nom nous a aidé à passer le temps. Après les (affreux d’après moi) Batman, superman et les (indignes selon fiston) Snoopy, Goufy nous avons opté pour Astrapi, sans réfléchir une seconde en fait, qu'en grec, cela veut dire éclair certes, mais au féminin! Et voilà comment, on a encore une fois réussi à saboter le sexe du quatre pattes de la maisonnée! Astrapi aura 3 ans en février. Il est adorable, mais un froussard de première! Il a peur de son ombre, d’une plume de pigeon, Rantanplan aurait été plus approprié! Admirez le résultat final. Oui, il est bien sur le canapé, ne remuez pas le couteau dans la plaie s’il vous plait.

L’adoption d’Astrapi m’a permis de réaliser certaines choses. Tout d’abord la peur des gens. Je ne parle pas des mamies mais des grands gaillards qui tremblaient à la vue d’Astrapi alors qu’il avait à peine trois mois. Ensuite, la méchanceté des gens: «va-t-en tu va nous salir» ou encore les remarques désobligeantes «alors qu’il y a des gens qui meurent de faim, on nourrit les animaux». Tant pis pour eux: ils ne savent pas ce qu’ils perdent: la fête quand on rentre chez soi et cette merveilleuse communication droit dans les yeux! Astrapi est très bavard, il n'aboie presque jamais mais il nous parle tout le temps. C’est un membre de notre famille.