Σταμάτης Δημητράς, Στιχουργός

© copyright 2011 www.vandf.gr all rights reserved


Ένας θαρραλέος άνθρωπος που πήρε τη ζωή στα χέρια του και την έσφιξε τόσο γερά, που δύσκολα θα το έκανε άνθρωπος. Ένας στιχουργός που μέσα από τους μελοποιημένους και μη στίχους του εκφράζει τα συναισθήματά του και αναπολεί πολλές χαμένες του στιγμές. Αυτό, άλλωστε, του δίνει και ζωή. Έχει αφιερώσει τη ζωή του στα τρία του παιδιά, που υπεραγαπά και προστατεύει όσο τίποτε άλλο στον κόσμο.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά στις 19/2/60 και εργάζεται στο αεροδρόμιο από το 1984 τα επτά τελευταία χρόνια στην Ολυμπιακή. Τα λόγια του είναι:
«Από μικρός είχα μια αγάπη για τη μουσική και το τραγούδι και μια ευκολία στο να βγάζω ό,τι αισθάνομαι στο χαρτί. Στα 13 μου η μητέρα μου, μού έκανε δώρο ένα μπουζούκι και από τότε ασχολούμαι ερασιτεχνικά με αυτό.
Το 1990 γνώρισα τον Δομίνικο Βαμβακάρη με τον οποίο έκανα κάποια μαθήματα στο μπουζούκι. Τους πρώτους μου στίχους, τους έγραψα πολύ μικρός αλλά δε μου είχε δοθεί η ευκαιρία μέχρι τώρα να ασχοληθώ και επαγγελματικά, μέχρι που γνώρισα το Χρήστο Γιαννόπουλο ο οποίος μελοποίησε 12 από τα τραγούδια μου.
Εύχομαι με αυτό το ξεκίνημα να μπορέσω να προσφέρω ό,τι καλύτερο στο χώρο του τραγουδιού ως στιχουργός».
Πώς θα μπορούσε κανείς να αγνοήσει αυτά τα λόγια; Πώς θα μπορούσε κανείς να μην τον αναγνωρίσει; Δύσκολα στις μέρες μας βρίσκουμε τέτοιες προσωπικότητες. Μετά το θάνατο της μητέρας του, πριν από ένα χρόνο, η πληγή στην καρδιά του έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Έγραψε πολλά τραγούδια για το θάνατο όπως εκείνος τον ένιωσε.
Μπορούμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας από ορισμένους στίχους του, που δεν έχουν μελοποιηθεί ακόμη. Εμείς, όμως, θα τους εκτιμήσουμε δημοσιεύοντας ορισμένους από αυτούς:

Άγγελοι παιδιά κάποιου θεού

Υπάρχουν άγγελοι που έχασαν
Την ψυχή τους,
Υπάρχουν άγγελοι παιδιά
Κάποιου θεού.
Που δεν τον άντεξαν
Κτυπήθηκαν μαζί του,
Πέταξαν μόνοι τους
Στης άκρες του ουρανού.

Αυτοί οι άγγελοι
Πάντοτε θα θυμίζουν,
Κανείς δεν ξέρει
Το καλό ή το κακό.
Κάποτε τόλμησαν
Να δείξουν την ψυχή τους
Έκπτωτοι άγγελοι,
Μόνοι χάραξαν
Το δικό τους ριζικό.

Υπάρχουν άγγελοι
Που έχουν την ψυχή τους,
Υπάρχουν άγγελοι
Παιδιά ίδιου θεού,
Τι κι αν τον άντεξαν
Ματώθηκαν μαζί του,
Μα Έμειναν δίπλα του αστέρια
Του ουρανού.

Άγγελος Φάντασμα

Άγγελος φάντασμα
Σε ξεχασμένο κόσμο,
Σε ένα κόσμο,
Χαμένο μες το πουθενά
Σε κάποιο χρόνο.

Άγγελος φάντασμα
Σε ένα κόσμο θεϊκό,
Συνάντησα τον άνθρωπο,
Και είδα κάτι από μένα πιο τρελό.

Έκανε όνειρα μες στα πυρηνικά
Και με κομπιούτερ είχε μάθει
Να αγαπά.
Έκανε έρωτα μέσα από μια γραμμή,
Και πέθαινε δίχως να λέει,
Ποτέ του μα γιατί.

Σε ένα κόσμο του γιατί
Του πουθενά
Και εγώ ευρέθηκα να κλαίω να γελάω,
Χωρείς να ξέρω
Γιατί ήρθα και που πάω.

Εγώ είδα ερημιά

Άναψα ένα τσιγάρο
Και ξανά ξεχάστηκα.
Κοίταξα μες στον καπνό του
Και για σένα δάκρυσα.

Δάκρυσα μόνο για εσένα
Γιατί είσαι μακριά.
Εσύ μου έδειξες τον κόσμο,
Και εγώ είδα ερημιά.

Έπιασα ένα ποτήρι
Και το άδειασα αργά.
Κοίταξα μες στο ποτήρι
Είδα μόνο μοναξιά.

Έκπτωτος Άγγελος

Έκπτωτος άγγελος που κανείς δεν θέλει
Είναι πολύ καλός για αυτήν την εποχή
Είναι αμόλυντος ειλικρινής και φταίει
Εμπρός δικάστε τον να μην ξανασυμβεί
Έκπτωτος άγγελος που ξέπεσε στην γη
Χαλάει την πιάτσα και πρέπει να σβηστεί.

Δεν είναι σαν και εμάς ζητάει την αλήθεια
Έγινε άνθρωπος διψάει για ζωή
Δεν έχει μάθει να ακούει παραμύθια
Εμπρός σκοτώστε τον, ο σπόρος να χαθεί.

Μη με λησμονάς

Μες στην αγκαλιά του χάρου
Εξεχάστηκες,
Είχε χάσει μια μάνα μα εσύ
Του στάθηκες
Κι ας μου έφυγες γλυκιά μου
Δεν ξεχάστηκες.

Και είναι αυτός ο τυχερός
Να σε έχει τώρα μάνα,
Κι απόψε μάνα βάρεσε,
Για σένα την καμπάνα. Κι αν στην αγκαλιά του Άδη
Τώρα σεργιανάς,
Όπου και να είσαι μάνα μου,
Ποτέ μη με ξεχνάς.

Μες στην αγκαλιά του κόσμου
Τώρα ξαγρυπνάς.
Και στου Άδη τα σοκάκια Τώρα περπατάς.
Κι αν παιδί έχεις τον χάρο,
Μάνα μη με λησμονάς.

Μπορεί κανείς να διακρίνει την πραγματική Αγάπη για τη μητέρα του από αυτούς τους στίχους. Μια αγάπη αληθινή και παράλληλα αντρίκεια, μια αγάπη που δε θα χαθεί ποτέ, γιατί κατοικεί μέσα του! Και για μια γυναίκα αρχόντισσα!


Εγώ τιμώ τον θάνατο

Εγώ τιμώ τον θάνατο
Γιατί ζωή δεν ξέρω,
Το Όνειρο και την ζωή
Πάντοτε τα μπερδεύω.

Δεν ξέρω που αρχίζει η ζωή
Το Όνειρο που τελειώνει,
Μα στο Όνειρο και στην ζωή
Ο ήλιος ξημερώνει.

Εγώ τιμώ τον θάνατο
Μα τη ζωή λυπάμαι,
Μα και τα δυο έχουν τιμή
Για αυτό δεν τα φοβάμαι.

Ένα παιδί αναρχικό

Εγώ κι αν δέχθηκα του κόσμου την ζωή
Και συμβιβάσθηκα με τους δικούς του νόμους.
Είχα στα στήθια του αντάρτη την ψυχή
Μα στο μυαλό μου έκρυβα πάντα τους αστυνόμους .

Έβαλαν για αστυνόμους μου τα θέλω και τα πρέπει
Μα θέλω να είμαι ελεύθερος χωρίς θέλω και πρέπει.

Εγώ κι αν δέχθηκα του κόσμου την ζωή
Μεγάλωσα και γέρασα μες την καρδιά παιδί.
Ένα παιδί αναρχικό στα θέλω μου στα πρέπει
Μα μου θυμίζουν πάντοτε μόνο δικά τους πρέπει.

Κρυφά φτερά

Έχεις εσύ κρυφά φτερά
Όμως ψηλά σε πάνε,
Σε κόσμους που ονειρεύτηκες
Που εγώ δεν τους θυμάμαι.

Σε όσους κόσμους βρέθηκες
Ανθρώπους ερωτεύτηκες.
Τους έζησες μπερδεύτηκες,
Σε ξένους κόσμους ξένος ,
Από όλους ξεχασμένος
Σαν άγγελος χαμένος.

Έχεις εσύ κρυφά φτερά
Κι όμως σε καρτεράνε,
Στα όνειρα σου σαν χαθείς
Αλλού για να σε πάνε.

Λίγοι μπορούν

Ταξιδιώτης της βροχής
Σε ένα κόσμο που χάνεται
Με τη γλύκα της σιωπής
Την φωνή του μοιράζεται.

Μόνο λίγοι ακούνε
Της φωνής του τον ήχο
Μόνο οι λίγοι μπορούν
Να ακούσουν τον στίχο.

Που εκπέμπει το sos
Μες τον κόσμο τον γκρίζο
Και εγώ προσπαθώ
Να σας λύσω τον γρίφο.

Μα η ζωή είναι μικρή
Και τα νιάτα φευγάτα
Πόσα ήρθαν και πέρασαν
Και αφήσαν την στράτα.


Συνεχίζουμε με τους αδημοσίευτους στίχους του Σταμάτη Δημητρά. Ας προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε λίγο σε αυτούς.

Στο «Εγώ τιμώ τον θάνατο», θα έλεγε κανείς πως ξεκινά καταθλιπτικά. Κι όμως! Λέει αλήθεια! Μια αλήθεια που λίγοι τη δέχονται, το θάνατο και τη ζωή που στην πραγματικότητα κανείς ή λίγοι είναι εκείνοι που ξέρουν να τα διαχωρίζουν. Και είναι, συνήθως, εκείνοι που έζησαν και τα δύο. Το εκπληκτικό του δίστιχο: «Δεν ξέρω πού αρχίζει η ζωή, το Όνειρο πού τελειώνει» και Όνειρο με κεφαλαίο το αρχικό του γράμμα. Ίσως γιατί εκείνος κάποτε έζησε κάποιο όνειρο, ίσως γιατί κατάλαβε τι σημαίνει να ζεις σε ένα όνειρο, ίσως γιατί μπόρεσε να το ξεχωρίσει από την καθημερινότητα της ζωής. Μακάρι, όλοι να μπορούσαν να κάνουν το ίδιο, να ζήσουν το δικό τους όνειρο και κατ’ επέκταση το δικό τους παραμύθι. Κι αυτό, γιατί η διαφορά είναι μεγάλη.

Στο «Ένα παιδί αναρχικό» παρατηρούμε την επανάσταση κάθε γνήσιου και αληθινού ανθρώπου. Την επανάσταση στο «Πρέπει»! Την επανάσταση στα δήθεν της ζωής! Γιατί, ποιος τα όρισε; Ποιος είναι εκείνος που δε θέλει; Και πόσοι είναι εκείνοι που θέλουν, μα δεν τολμούν; Εκείνος τόλμησε, πάντοτε έχοντας συμπεριφορά ευαισθητοποιημένου ανθρώπου, εξ’ ου και το παιδί, μα πάντοτε προσπαθώντας να πράξει το θέλω του, όσο δύσκολο κι αν ήταν, όσος αγώνας κι αν χρειάστηκε. Πολλοί ονομάζουν αυτό αναρχία, εγώ το αποκαλώ ανδρεία!

Και τέλος τα «Κρυφά φτερά», μιλούν για εκείνα που έχουμε όλοι μας. Αρκεί κάποτε να τα ανακαλύψουμε. Μιλά για τους ανθρώπους που ερωτεύονται, μπερδεύονται, ξεχνούν και ξεχνιούνται. Σκηνές που μου θυμίζουν τον στιχουργό μας - καταστάσεις της ζωής του που πέρασαν, περνούν και ίσως περνούν συνέχεια μέχρι κάποτε, κάποιος να εκτιμήσει το μεγαλείο που κρύβει μέσα του, όπως συμβαίνει και σε όλους εκείνους που έχουν κρυφά φτερά, το καταλαβαίνουν και τελικά αρχίζουν να πετούν. Γι' αυτό, πάντα κατά βάθος κι εκείνος κάποιον θα καρτερεί και κάποιος θα τον καρτερεί, όσο μακριά κι αν είναι...

Και τέλος, να παρατηρήσουμε το «Λίγοι μπορούν», ένας καταπληκτικός τίτλος, που μιλά για τη «γλύκα της σιωπής», που τελικά δεν είναι σιωπή, γιατί ακόμη κι αν βρέχει, η ίδια η βροχή μιλά για χάρη μας. Εκείνο που, πραγματικά, είναι άξιο έμφασης, είναι πως όντως είναι λίγοι εκείνοι που μπορούν να ακούσουν το στίχο, το στίχο που μιλά για την ίδια τη ζωή. Εκείνοι είναι που μπορούν να κάνουν πραγματική συζήτηση, να ακούσουν και να ακουστούν, να εκτιμήσουν και να εκτιμηθούν. Μπορεί να εκτιμηθούν από λίγους, μα κι αυτό ακόμη αρκεί. Αρκεί, γιατί μόνο τότε θα είναι αληθινό.

Ας τονίσουμε κάτι τελευταίο στο ποίημα αυτό του Σταμάτη Δημητρά. Πως όσο γκρίζος και να είναι ο κόσμος, εκείνος προσπαθεί να λύσει το γρίφο. Έχει κάνει μια αρχή, μια προσπάθεια, που αν όλοι προσπαθούσαμε να τον έχουμε ως παράδειγμα και να λύνουμε τους γρίφους που μας ζώνουν, βρίσκοντας πάντα τους λόγους και τις αιτίες, τότε θα κάναμε όλοι ένα μεγάλο βήμα προς αυτό που λέγεται Πραγματική Ζωή, η ζωή του Θέλω του στιχουργού μας!



                                                                        -Μαρίνα Βενεκά